Fietsen in Rio de Janeiro

Op de weg van het vliegveld naar Copacabana zie ik de eerste fietser. Helm op, stevig doortrappend met het verkeer mee. Ik moet er (nog) niet aan denken. Het verkeer is druk, het stinkt en het lijkt een totale chaos. Fietsen, hier? Mij niet gezien. Toch ben ik hier om mee te helpen bij de oprichting van een landelijke fietsersbond.

Er zijn in verschillende steden lokale groepen en die gaan zich verenigen in een landelijke bond. En ze hebben mij uitgenodigd om te vertellen hoe we dat in Nederland hebben gedaan. Zo´n aanbod sla ik natuurlijk niet af. Terug naar Brazilie, een innig weerzien na 14 jaar.

Ik zie een tweede fietser: tegen het verkeer in, druk bellend met zijn mobiel en ondertussen ook met zijn handen pratend. Blijkbaar kan dat ook. De brommers zijn talrijker. Ze toeteren om zich vervolgens tussen alle auto´s en bussen te wringen. Ondertussen nader ik Copacabana, het strand waar heel Rio flaneert. Te voet, maar ook per fiets! Er blijkt een prachtig fietspad te zijn, tussen het strand en de 6 baansweg in waar auto´s met 70 km per uur langs scheuren. En dan is fietsen natuurlijk geweldig. Kin omhoog, borst vooruit en laten zien hoe mooi je lichaam is. Jong en oud fietst, hard en zacht, met hartslagmeter en zonder. Fietsen is sport, fietsen is je lichaam in vorm houden.

Mijn hotel ligt aan het strand, aan de overkant van de 6-baansweg, ik steek dagelijk deze weg over. Tot nu toe gaat dat goed, ik weet zelfs de auto´s zonder licht te ontwijken. Zelfs de politieauto heeft geen voorlicht en maar 1 achterlicht. Gelukkig zijn de meeste andere auto´s beter verlicht. Ik aanschouw het geheel vanuit mijn hotelkamer, het lijkt net een mierenhoop. Met erg mooie mieren, dit keer.

[Miriam van Bree is beleidsmedewerker van de Fietsersbond en is namens de bond in Brazilie, voor het bijwonen van een Vervoerscongres en voor de oprichting van de Braziliaanse Fietsersbond]

20-11-2007

Reacties

Gebruik onderstaand formulier voor een reactie: