De grote fietstocht

Hier heb ik al dagen naar uitgekeken! Eindelijk op de fiets. Normaal fiets ik naar mijn werk en sport ik een paar keer in de week. Nu loop ik per dag misschien 1 kilometer. En met 2 keer per dag warm eten, begin ik langzaam dicht te slippen. De fietsers verzamelen zich voor het hotel. Ik deel Fietsersbond-vlaggetjes uit, de hele groep heeft nu een geel vlaggetje aan de fiets hangen. We zijn met ongeveer 50 man. De tandem en de 2 ligfietsen trekken de meeste aandacht. Zeker omdat de tandem bestuurd wordt door de vrouw, terwijl de man achterop zit. Met een gebroken arm weliswaar, maar toch vinden de meeste mannen hier deze man een watje.

De tocht is geweldig. We fietsen over fietspaden langs het strand, over 4-baansautowegen die elke zondag geheel vrijgemaakt zijn voor fietsers en voetgangers. Rio is een zeer groene stad. Er zijn veel bomen en parken, waardoor we ook in de schaduw fietsen. En we fietsen over het vliegveld. Er is een slagboom met een stoplicht. Als het op rood staat, komt er een vliegtuig aan en moet je even wachten. Maar anders kun je zo de landingsbaan op fietsen.

De groep wordt in tweeen gesplitst. Ik ga mee met de 'bikkels'. We gaan op de fiets naar Christus, het grote beeld op een berg midden in Rio. Het is een heel flinke klim. De mensen uit Belo Horizonte (bergachtige regio meer in het noorden) vliegen omhoog. Zij zijn gewend aan deze bergen, alleen fietsen ze daar over onverharde wegen. Ook Tom fietst lekker, hij fietst voorop. Ik fiets ook lekker, maar het is wel erg warm. Bij enkele bronnen laat ik koud water over mijn hoofd lopen. Ik zie er niet meer uit. Hoe die Braziliaanse dames er zo mooi uit blijven zien tijdens het fietsen, begrijp ik niet. Ik fiets door het oerwoud omhoog, in de schaduw met prachtige bloemen, vlinders en bomen om me heen. Prachtig. Daarna dalen we af, mijn specialiteit. Ik blijf ´achter de blauwe´, de kopman met het blauwe shirt. Mijn Nederlandse vertaling van de fietsregels voor de andere Nederlanders in de groep werd meteen opgepikt en de hele groep Brazilianen heeft de grootste pret met het roepen ´achter de blauwe´.

Pas om 18:00 uur zijn we weer terug. Het was mijn laatste dag met de fietsers, morgen ga ik op vakantie. En hiermee eindigt ook mijn weblog. Ik ga nog 2 weken genieten van de Braziliaanse warmte, van de mensen, de samba en de taal. Abraço para todos.

[Miriam van Bree is beleidsmedewerker van de Fietsersbond en is namens de bond in Brazilie, voor het bijwonen van een Vervoerscongres en voor de oprichting van de Braziliaanse Fietsersbond]

26-11-2007

Reacties

Gebruik onderstaand formulier voor een reactie: